Reisverslag van de Meru

Meru

De Meru is het meest beeldbepalende element van Arusha Nationaal Park en reikt tot 4.566 meter hoogte. Deze slapende vulkaan was ooit bijna even groot als de Kilimanjaro, maar bij een uitbarsting – naar schatting 8.000 jaar geleden – verdween de top, waardoor op deze majestueuze berg een indrukwekkende krater van 5 kilometer breed achterbleef.

De Meru is misschien minder bekend dan de imposante Kilimanjaro, maar vormt op zichzelf een prachtige trekking voor bergbeklimmers. Meru wordt vaak gezien als een technischere beklimming dan de Kilimanjaro; sommigen vinden zelfs dat de top van de Meru lastiger te bereiken is dan die van de Kilimanjaro.

Een Meru-beklimming kan in 3 of 4 dagen worden voltooid, tegenover ongeveer een week op de Kilimanjaro. Reizigers met beperkte tijd doen er daarom goed aan de Meru te beklimmen. Sommige bergbeklimmers beklimmen de Meru voor de acclimatisatie voordat zij aan de Kilimanjaro beginnen, een verstandige keuze ter voorbereiding op de grote hoogte. Andere, ervaren reizigers grijpen juist de kans om een wandelsafari in Arusha Nationaal Park te combineren met een bergtrekking – iets wat alleen tijdens een Meru-beklimming mogelijk is. Wat de reden ook is, een beklimming van de Meru is een bijzondere expeditie die alleen in Tanzania kan worden ondernomen.

Reisverslag Meru

Dag 1: van Momella Gate naar Miriakamba Huts (10 km, hoogte: 2.514 m)

Ons kleine team arriveerde vlak voor de lunch bij Momella Gate in Arusha Nationaal Park. Daar aten we onze lunchpakketten terwijl we wachtten tot er een ranger aan ons werd toegewezen.

Elk klimteam moet worden begeleid door een bewapende ranger van het park om de veiligheid te waarborgen, omdat een groot deel van de trekking door leefgebied van wilde dieren voert

Hier schreven we ons ook in het officiële register in, en met gepaste trots zette ik mijn handtekening als echte Meru-beklimmer. Niet veel later begon ons team aan de wandeling van 10 km door de hooglanden van Arusha Nationaal Park.

Eerst liepen we over de weg tot we bij de Strangling Arch kwamen. Deze indrukwekkende boom heeft een natuurlijke boog in het midden, groot genoeg voor een kleine auto om er recht doorheen te rijden. Het is een mooie plek voor foto’s bij dit natuurverschijnsel. Na de Strangling Arch verlieten we de weg en sloegen we een smal bospad in; op dat moment voelde het alsof onze bergtrekking echt was begonnen.

Het was verfrissend om in de schaduw van de bomen te lopen, en onderweg viel er veel te zien: rijk vogelleven, franjeapen en blauwe meerkatten. Onze ranger zag een gazelle tussen de bomen springen en ik ontdekte ook een dikdik. De wandeling was aangenaam, maar pas toen we het bos uit stapten, voelde ik dat we werkelijk hoogte hadden gewonnen. Hoewel de klim fysiek nog niet zwaar aanvoelde, werden we boven op de grasrijke hooglanden beloond met een schitterend uitzicht over Arusha Nationaal Park. Hoog boven alles besefte ik dat we duidelijk op grotere hoogte waren aangekomen en dat het kamp niet ver meer kon zijn.

In de vroege avond kwamen we aan bij Miriakamba Huts. De lange hutten in slaapzaalstijl waren ingericht met schone stapelbedden en afsluitbare deuren voor privacy en veiligheid. In de buurt bevinden zich sanitaire voorzieningen en er zijn solarlampen voor het comfort van de wandelaars.

Toch vergeet u geen moment dat u zich nog altijd midden in het leefgebied van wilde dieren bevindt: die avond, toen iedereen veilig op zijn kamer was, liep er een Kaapse buffel het midden van het kamp op. Het was opwindend om zo’n groot wild dier op korte afstand te zien grazen.

Dag 2: van Miriakamba Huts naar Saddle Hut (5 km, hoogte: 3.570 m)

Ik werd vroeg wakker en liep naar het uitkijkbalkon, net achter de eetruimte. Na een paar treden bereikte ik het platform, vanwaar ik een ideaal uitzicht had over Arusha Nationaal Park en verder. Wat een prachtig panorama: een zonsopkomst in roze en paarse tinten boven de boomgrens, met de Kilimanjaro die majestueus uit de gouden wolken oprees. Wie de Meru beklimt, doet er goed aan bij Miriakamba Huts vroeg op te staan voor de zonsopkomst; het was een van de meest glorieuze ochtenden die ik ooit heb gezien.

Na een stevig ontbijt was ons team klaar om te vertrekken. Hoewel de tweede dag een kortere wandeling is, is deze steiler en vraagt hij meer energie dan de dag ervoor. Vroeg vertrekken is verstandig, omdat de volgende dag een nachtelijke beklimming volgt.

+ Cafeïne bij voorkeur vermijden, als dat lukt. Dit kan helpen om later op de dag goed te rusten.
+ Goede zonbescherming is belangrijk. Door de hoogte kan het koeler aanvoelen, maar de zon blijft sterk boven op de berg.

De wandeling was de hele route door schilderachtig en afwisselend; we trokken van alpien bos naar droge graslanden boven de boomgrens. Hoogteplanten en de vogelrijkdom trokken voortdurend onze aandacht, en toen ik bij Saddle Hut aankwam, voelde ik me niet uitgeput. We arriveerden op tijd voor een warme lunch en rustten kort uit voordat we de top van Little Meru bereikten. Deze korte acclimatisatiewandeling is belangrijk, maar ook meer dan de moeite waard, want het uitzicht vanaf Little Meru was adembenemend. We kregen een voorproefje van de wandeling die ons te wachten stond. Het was bemoedigend om die route bij daglicht te zien, omdat we haar in het donker zouden lopen en tijdens de nachtelijke tocht niet hetzelfde perspectief zouden hebben.

Dag 3: van Saddle Hut naar de top van de Meru (9 km/18 km retour. Hoogte: 4.565 m)

We werden net na middernacht wakker en aten een stevige snack ter voorbereiding op de beklimming. Ik was zo opgewonden dat het me geen moeite kostte om op dat late uur wakker en actief te zijn. Bij Saddle Hut was het aanzienlijk kouder, en ik was dankbaar voor al mijn laagjes toen we aan de wandeling naar de laatste top begonnen. Het eerste deel naar Rhino Point was eenvoudig, en het was bijzonder om op deze hoogte de zeldzame neushoornbotten te zien liggen. Vanaf daar werd het terrein rotsachtig, met grote blokken steen, en al snel bereikten we de volgende markering: de kettingen. Dit deel van de beklimming is uitzonderlijk steil; daarom zijn er voor de veiligheid meerdere kettingen rechtstreeks in de rotswand verankerd. Bergbeklimmers houden zich eraan vast voor stabiliteit terwijl ze verdergaan. Het gaf bovendien het gevoel dat we technisch aan het klimmen waren, wat spannend was.

Na de kettingen kwamen we bij het vulkanische zand. Hier was ik enorm dankbaar voor mijn trekkingstokken, want het zand was glad en ik gebruikte de stokken om te voorkomen dat ik de paar stappen die ik net had gezet weer terug zou glijden. Het pad door het zwarte zand vond ik het zwaarste deel van de hele route; gelukkig was het donker en stil, waardoor ik in een rustig, methodisch tempo verder kon bewegen.

Terwijl de lucht lichter werd, bereikten we de kraterrand. Links van me kon ik de ongelooflijk scherpe afgrond onderscheiden en zelfs de contouren van de askeegel beneden zien – een herinnering dat de Meru een slapende vulkaan is, met alle sporen van eerdere uitbarstingen. De grote pieken voor ons werden met de minuut duidelijker zichtbaar, en elke stap vooruit voelde als een teken dat ons einddoel dichterbij kwam.

Na 45 minuten klimmen over rotsblokken en het bereiken van de ene kleine top na de andere, zagen we voor ons de Tanzaniaanse vlag. Toen wist ik dat we eindelijk op de top stonden. Dat beeld gaf me nieuwe energie, en ik klauterde door tot ik het bord bereikte: “Meru, de vijfde hoogste berg van Afrika”. Wat een gevoel.

We kwamen precies op tijd aan voor zonsopkomst, en het was niets minder dan indrukwekkend. De zon verlichtte de hele berg en het landschap daarachter, terwijl de wolken opgloeiden in de betoverende kleuren van de ochtend. Voor ons stond de Kilimanjaro machtig overeind, zo dichtbij dat het leek alsof men alleen de hand hoefde uit te steken om hem aan te raken. Achter ons strekte de schaduw van de Meru zich uit over het aardoppervlak en bedekte het landschap beneden; een ontzagwekkend beeld, terwijl ik besefte dat ik op het allerhoogste punt van deze grote vulkaan stond.

In daglicht voelde de afdaling van de berg heel anders. Toen ik opnieuw door de vulkanische as liep – dit keer bergafwaarts – voelde ik een golf adrenaline, en bij de steile rotsen hield ik me opnieuw aan de kettingen vast.

We keerden terug naar Saddle Hut en namen een welverdiende rustpauze voordat we inpakte en afdaalden naar Miriakamba Hut (5 km). Als uw team het 3-daagse programma volgt, wandelt u op dit moment helemaal terug naar Momella Gate. Ik was dankbaar voor onze 4e dag, want de lange afdaling in één dag afronden zou heel zwaar zijn geweest voor mijn vermoeide knieën.

Dag 4: van Miriakamba Hut naar Momella Gate (5 km, hoogte: 1.387 m)

Tijdens de afdaling voelden Miriakamba Huts heel anders aan: nieuwe groepen wandelaars waren onderweg omhoog, terwijl wij door het prachtige landschap naar beneden liepen. Deze trekking volgt een kortere route dan de route omhoog – ongeveer de helft van de afstand – en zorgt daardoor voor een afwisselende afdaling.

We vertrokken in de ochtend, voelden ons met elke stap lichter en genoten van de koele lucht in de schaduw van de bomen. Het favoriete onderdeel van de laatste dag was voor iedereen de wandeling naar de Tulusia-waterval en de wandelsafari.

Hier is het belangrijk om dicht bij de bewapende ranger te blijven, omdat de kans groot is dat u Kaapse buffels ziet. We passeerden veilig een kudde van deze prachtige dieren, die in de moerassige delen stonden te grazen. Ze bekeken ons wantrouwig en leken zelfs even te poseren voor mooie foto’s, maar kwamen niet dichterbij. In de verte zagen we meerdere giraffen lunchen van acaciabladeren en een kudde zebra’s gezamenlijk voorttrekken. Bij de Tulusia-waterval ontspanden we een paar minuten in de koele nevel van de krachtige waterval en haalden we alle avonturen van de afgelopen 4 dagen nog eens op.

Toen we de waterval verlieten en onze eindbestemming, Momella Gate, naderden, kwamen we een jonge giraffe tegen die in de schaduw lag te slapen. Ze werd wakker en keek nieuwsgierig naar ons team. Het herinnerde ons er op een prettige manier aan hoe bijzonder het is om de natuur van Tanzania van zo dichtbij mee te maken. Alleen een Meru-trekking laat u Arusha Nationaal Park op zo’n intense manier beleven: u trekt over een vulkaan, ziet adembenemende landschappen en ontmoet de indrukwekkende wilde dieren van Tanzania.

Het was de perfecte afsluiting van een fantastische beklimming.

Notities over het beklimmen van de Meru

Rangers

Voor de meeste beklimmingen in Tanzania zijn rangers verplicht. Teams klimmen in nationale parken waar daadwerkelijk wilde dieren leven; dat maakt de tocht bijzonder, maar de risico’s moeten ook serieus worden genomen. Daarom krijgt elk klimteam een bewapende ranger van het park toegewezen die het team begeleidt. Onze ranger, Julius, werd onderdeel van ons team en voelde gedurende de hele beklimming als een vriend. Hij hielp zelfs de rugzak van een vermoeide wandelaar dragen en moedigde mij aan toen ik uitgeput raakte.

Gelukkig kwamen we tijdens onze trekking geen gevaarlijke dieren tegen. Op de laatste dag zagen we op veilige afstand een kudde Kaapse buffels, maar het was geruststellend om te weten dat onze ranger er was als we hem nodig hadden.

Gids

De Meru moet met een gekwalificeerde gids worden beklommen. De laatste toppoging vindt ’s nachts plaats, en in het donker vindt u zeker niet alleen uw weg. Een deel van de beklimming verloopt langs kettingen die aan de bergwand zijn bevestigd; dit soort technisch klimmen moet onder toezicht van een echte berggids worden ondernomen.

Hutten

Alle klimteams slapen tijdens de beklimming in permanente hutten. De eerste hutten zijn Marikamba Huts (2.514 m), en de tweede nacht slapen teams bij Saddle Hut (3.570 m). Dit zijn comfortabele accommodaties met afsluitbare deuren voor privacy en veiligheid. De hutten zijn voorzien van solarlampen en matrassen.

De hutten helpen het milieu van de Meru te beschermen en zorgen er bovendien voor dat klimteams toegang hebben tot de belangrijkste voorziening: water. Daardoor hoeven teams geen water of tenten de berg op te dragen.

Klimteam

Uw klimteam bestaat uit uw gids, ranger, kok en dragers. De kok bereidt al uw maaltijden en een snack voor de laatste topnacht. De dragers vervoeren alles de berg op. Tanzania heeft regels om de rechten van dragers te beschermen en te handhaven; sommige daarvan bepalen dat geen enkele drager meer dan 25 kilogram mag dragen. De meeste teams hebben 2–3 dragers per bergbeklimmer in uw team nodig. Zij dragen namelijk al het eten, een campingbrander en brandstof, evenals uw bagage, de berg op. Voor een Meru-beklimming zijn vrijwel altijd minder dragers nodig dan voor een Kilimanjaro-beklimming, omdat er geen tenten hoeven te worden meegenomen en de beklimming minder dagen duurt.

Aantal dagen

Voor het beklimmen van de Meru zijn er twee opties – maar er is slechts één route omhoog: 3 of 4 dagen. Het aantal dagen stijgen is gelijk; het enige verschil zit in de afdaling. Wie het 3-daagse programma volgt, heeft een zeer lange dag waarop de hele berg in één keer wordt afgedaald, en dat met weinig slaap. Dat kan vooral zwaar zijn voor de knieën en is vermoeiend, zeker nadat u diezelfde ochtend nog de top van de Meru hebt bereikt.

Het 4-daagse programma biedt daarentegen ruimte voor een langere rust na het bereiken van de top van de Meru, gevolgd door een gedeeltelijke afdaling. Teams brengen een extra nacht door bij Miriakamba Huts en leggen de laatste afdaling de volgende ochtend in een rustiger tempo af. Dit geeft bovendien ruimte voor een prachtige wandelsafari en een wandeling naar de mooie Tululusia-waterval in Arusha Nationaal Park.

De 4-daagse trekking wordt aanbevolen omdat deze minder belastend is voor uw knieën, de trekking van meer dan 33 km over twee dagen verdeelt en een wandelsafari omvat op een ideaal moment van de dag.

Meer weten over reizen in Tanzania?

Ons team denkt graag met u mee. We kennen de belangrijkste bestemmingen in Tanzania uit eigen ervaring. Onze reisspecialisten aan de voet van de Kilimanjaro delen praktische tips en helpen u uw reis zorgvuldig vorm te geven.

Meer interessante artikelen