Waar ligt de Mount Everest?

In 1894 beklom Winston Churchill de Monte Rosa in de Zwitserse Alpen, een imposante 4.634 meter hoog. Daarna zwoer hij nooit meer aan een gevaarlijkere expeditie te beginnen. In die tijd gold de Everest nog als een onneembare top; de eerste poging om hem te bedwingen zou pas bijna 30 jaar later plaatsvinden.

Vandaag is de beklimming van de Everest geen zeldzame prestatie meer, en ook een bezoek aan de voet van de berg is uitgegroeid tot een reisindustrie op zich – een die veel reizigers van dichtbij willen meemaken. Maar waar ligt de Mount Everest precies? Waar ontbijt u met uitzicht op het "dak van de wereld"? En hoe bereikt u het basiskamp zonder een trekking van twee weken? In dit artikel van Altezza Travel leest u het.

Waar ligt de Mount Everest op de kaart?

Overigens blijven deze cijfers niet altijd kloppen. Gegevens van GPS-apparatuur die eind jaren negentig op de Everest werd geïnstalleerd, laten zien dat de berg met bijna 4 cm per jaar naar het noordoosten "beweegt". Het is dus mogelijk dat China in de toekomst de enige eigenaar wordt van de hoogste top ter wereld – mits Everest tegen die tijd nog steeds de hoogste is.

Coördinaten zijn namelijk niet de enige variabele. Op dit moment bedraagt de algemeen aanvaarde hoogte van de berg 8.848 meter. Maar zoals zo vaak zit de nuance in de details, en in dit geval zelfs in centimeters.

De genoemde waarde werd halverwege de 20e eeuw als vast aangenomen. Met de komst van geavanceerdere meetmethoden volgden nieuwe onderzoeken: China mat 8.848,11 meter, de Verenigde Staten rapporteerden 8.850 meter en Italië claimde zelfs 8.872 meter. De laatste poging om de kwestie te beslechten vond plaats in 2020, toen China en Nepal, na gezamenlijke consultaties en vergelijking van data, verklaarden dat Everest 8.848,86 meter hoog is. Dit cijfer werd wereldwijd aanvaard door specialisten in landmeting en cartografie.

Dan de beloofde intrige: de hoogte van de Mount Everest verandert voortdurend, zowel omhoog als omlaag. Door aanhoudende geologische processen groeit Everest enerzijds met 0,16 tot 0,53 mm per jaar. Anderzijds eroderen harde wind en neerslag de top geleidelijk, vermindert de opwarming van de aarde de dikte van de ijskap op de top, en zorgen ondergrondse trillingen ervoor dat de hele berg "zakt". Na de aardbeving van 2015 werd hij bijvoorbeeld ongeveer 2,5 cm lager.

Bovendien is Everest niet eens de snelst groeiende berg. Nanga Parbat, op dezelfde Himalaya-keten, groeit bijvoorbeeld met ongeveer 7 mm per jaar. Als er geen wereldwijde veranderingen optreden die de erosiesnelheid of tektoniek beïnvloeden, kan deze berg over slechts honderdduizend jaar de hoogste op aarde worden. Momenteel rijst hij 8.126 meter boven zeeniveau uit.

Hoe reist u naar de Mount Everest?

Met reizen naar Everest bedoelen we hier de tocht naar de basiskampen: het Nepalese (zuidelijke) en het Tibetaanse (noordelijke). Het eerste is veel populairder, terwijl het tweede een minder zware aanloop biedt, een rustiger route en adembenemende uitzichten op de Himalaya.

Naar Everest Base Camp via Tibet: Chomolungma

Het basiskamp van Chomolungma (de Tibetaanse naam voor EverestDe Mount Everest staat bekend onder verschillende namen, die de culturele en historische betekenis van de berg in de Everest-regio en daarbuiten weerspiegelen. Voordat de berg werd vernoemd naar Sir George Everest, een Britse landmeter-generaal van India, werd hij tijdens vroege Engelse metingen eenvoudigweg "Peak XV" genoemd, wat zijn status benadrukte als de hoogste toen geïdentificeerde top. In het Tibetaans heet hij Chomolungma (ཇོ་མོ་གླང་མ), wat "Godin-moeder van de wereld" betekent en zijn heilige betekenis onderstreept. In het Nepalees heet hij Sagarmatha (सगरमाथा), te vertalen als "Hoofd van de hemel", een verwijzing naar zijn torenhoge majesteit. Elke naam belicht een ander aspect van de hoogste berg ter wereld.) ligt op 5.150 meter hoogte. De meeste reizigers beginnen hun expeditie in Lhasa, de hoofdstad van Tibet. Dit is de meest comfortabele en snelste manier om de noordflank van de berg te bereiken.

De autorit over een degelijke weg, de "Friendship Highway", duurt ongeveer 7–9 uur. Deze optie is aan te raden voor wie weinig tijd heeft of niet voldoende fysiek voorbereid is op een meerdaagse trekking. Voor andere reizigers zijn er trekkingroutes van 4–5 dagen, die de tijd geven om de schilderachtige paden van de Himalaya-keten goed in u op te nemen.

Meestal loopt het pad naar het basiskamp door Langtang – een schilderachtige vallei waar de TamangDe Tamang vormen een volk dat in de zuidoostelijke en noordelijke delen van Nepal woont, waaronder het Langtang-gebied aan de grens met Tibet. Afhankelijk van hun woonplaats spreken zij Tamang, Nepalees of Tibetaans. Vaak zijn zij actief in de landbouw; de meesten zijn boeddhist, minder vaak hindoe. wonen, wier tradities en levenswijze verwant zijn aan die van Tibet. Het programma voert ook over paden langs gletsjers, het heilige Gadaikunda-meer en boeddhistische pelgrimsoorden. Een belangrijk bezoek is het Rongbuk-klooster, met 5.050 meter het hoogstgelegen klooster ter wereld, waar u in een guesthouse kunt overnachten.

Naar Everest Base Camp via Nepal: Sagarmatha

De route naar het zuidelijke basiskamp van Sagarmatha (de Nepalese naam voor de berg), op 5.364 meter hoogte, begint in Kathmandu, de hoofdstad van Nepal, gevolgd door een vlucht naar Lukla. De trekking loopt door Sagarmatha Nationaal Park. Voor deze reis is het verstandig enkele extra dagen in te plannen. Dit kleine stadje, met de gevaarlijkste luchthaven ter wereld, ligt verscholen tussen de bergen op 2.860 meter hoogte, waardoor slecht vliegweer in deze regio vaak voorkomt.

Vanaf Lukla naar het kamp zijn er twee mogelijkheden: te voet of per helikopter. Trekkingroutes zijn opgezet voor 7–14 dagen en voeren door hooggelegen Sherpa-nederzettingen zoals Namche Bazaar, Tengboche en Dingboche, met guesthouses, musea en uitzichtpunten. Het team van Altezza Travel beschreef dit uitgebreid in een artikel waarin een expeditie naar het basiskamp van Everest wordt vergeleken met de beklimming van de Kilimanjaro.

Een helikoptertour duurt slechts enkele uren. In die tijd vliegt u over de Himalaya-keten, bezoekt u het basiskamp van Everest en ontbijt u in het Everest View Hotel op 3.880 meter hoogte. Zo'n reis kost echter meer dan $4.000.

Beklimming van de Mount Everest

Op 29 mei 1953 werd de Mount Everest voor het eerst bedwongen vanaf Nepalese zijde, door Sherpa Tenzing Norgay en de Nieuw-Zeelandse klimmer Sir Edmund Hillary. De Tibetaanse zijde bleef nog zeven jaar onneembaar. Pas op 25 mei 1960 slaagden de Chinese klimmers Wang Fuzhou, Qu Yinhua en Gongbu erin de Mount Everest via de noordflank te beklimmen.

Deze lijn zet zich vandaag voort: verreweg de meeste succesvolle expedities waarbij de top van Everest wordt bereikt, vinden plaats aan de zuidzijde (de zuidoostgraat). Tegelijkertijd beschouwen sommigen de noordflank (de noordgraat) als veiliger en toegankelijker, zowel technisch als financieel. Maar ook hier zit het in de details.

Die opvatting kan om twee redenen zijn ontstaan. Ten eerste hoeven klimmers aan de Tibetaanse zijde, anders dan aan de Nepalese kant, niet door de voortdurend verschuivende Khumbu-ijsval met zijn enorme gletsjerspleten. Om die te kruisen zijn horizontale ladders nodig, bijna letterlijk over de afgrond gelegd. Ten tweede is het basiskamp per auto bereikbaar, en vanaf daar duurt de tocht naar de top en terug, inclusief acclimatisatie, ongeveer 10 dagen. Gemiddeld kost zo'n expeditie om de top van de Mount Everest te bereiken meer dan $25.000.

Deze manier om Everest te beklimmen klinkt inderdaad veel aantrekkelijker dan de route in Nepal, die ongeveer 40–60 dagen duurt en tot $80.000–$90.000 kan kosten. Toch beschouwen veel ervaren klimmers de noordflank als een aanzienlijk zwaardere en gevaarlijkere plek, zelfs zonder de oversteek van de Khumbu-ijsval. Hun argumenten:

• Dat het basiskamp per auto bereikbaar is, is vooral handig voor wie slechts een glimp van de Mount Everest wil opvangen en kort daarna terugkeert. Voor de meeste klimmers betekent een abrupte stijging naar 5.150 meter op zijn minst vrijwel gegarandeerd dagenlange hoofdpijn.
• Aan de Tibetaanse zijde is er praktisch geen infrastructuur. Bij slecht weer of symptomen van hoogteziekte kunnen klimmers nergens afdalen om de storm af te wachten en in warmte en comfort te herstellen.
• De noordzijde staat bekend om harde wind, die in combinatie met extreme hoogte vaak een onneembare barrière vormt. Om dezelfde reden is helikopterevacuatie hier niet mogelijk. In een noodgeval moet de klimmer naar het basiskamp worden afgedaald; pas daarvandaan kan hij per auto naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis worden gebracht.

In deze context voert professioneel klimmer en berggids Tim Mosedale, die de Mount Everest zeven keer heeft beklommen, een sterk argument aan. In zijn blog vergeleek hij herhaaldelijk de moeilijkheid van de beklimming via beide routes en de sterftecijfers. Een van zijn notities eindigt als volgt:

Meer weten over reizen in Tanzania?

Ons team denkt graag met u mee. We kennen de belangrijkste bestemmingen in Tanzania uit eigen ervaring. Onze reisspecialisten aan de voet van de Kilimanjaro delen praktische tips en helpen u uw reis zorgvuldig vorm te geven.

Meer interessante artikelen